تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۸۹

در این دو بیت شاعر از ناکامی و enttäuschung در عشق صحبت می‌کند. او به این نتیجه می‌رسد که به دلیل عجز از به دست آوردن عشق واقعی (یار)، به سراغ دیگران (اغیار) می‌رود و از آن‌ها گل می‌چیند. به عبارت دیگر، شاعر احساس ناامیدی از عشق واقعی دارد و ناچار است سراغ گزینه‌های دیگر برود.