گوشهای کو، که دل از فکر سفر جمع کنم
پا به دامان صدف همچو گهر جمع کنم
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به دنبال جایی است که بتواند از فکر سفر و دوری دل بکَنَد و در آرامش و سکوت، همچون جواهری در صدف، خود را جمع و جور کند. این احساس آرامش و تمرکز بر خود را در تصویرسازی زیبایی به نمایش میگذارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.