تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۶۷

شاعر در این بیت به حسرت و افسوس خود اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر می‌خواهد به دیگران نزدیک شود، دیگر بال و پری برای پرواز و نزدیکی به هم ندارند. به نوعی، او از از دست رفتن فرصت‌ها و ارتباطات سخن می‌گوید.