تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۶۵

شاعر در این ابیات بیان می‌کند که به خاطر عشق، عمر خود را صرف کرده است و نمی‌دانسته که عشق وی به چه اندازه بی‌ثبات و ناپایدار است؛ مانند شبنمی که بر غنچه‌ای نشسته و به سرعت می‌تواند از بین برود.