تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۶۲

در این شعر، شاعر از احساس حسرت و نگرانی سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که از زمانی که عاشق شده، زندگی‌اش به خاطر دیگران و عشق آن‌ها گذشته است، و حالا هر که او را می‌بیند، به او حسرت می‌خورد.