گل من از خمیر شیشه و جام است پنداری
که چون خالی شدم از باده، خندیدن نمیدانم
دربارهٔ این سروده
شاعر در این بیت به تشبیه خود به گلی از شیشه و جام اشاره میکند. او میگوید که وقتی از نوشیدنی خالی شوم، نمیدانم چگونه بخندم؛ به نوعی نشاندهندهی وابستگی او به شادی و نشاط ناشی از باده است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.