کیست جز آینه و آب درین قحطآباد
که کند گریه به روز سفر از دنبالم
دربارهٔ این سروده
این بیت از شعر به تصویر کشیدن احساس تنهایی و عذاب در سفر و وداع است. شاعر میپرسد که چه کسی غیر از آب و آینه در این سرزمین خشک و بیحاصل، میتواند به خاطر او گریه کند و در روز جدایی او را به یاد آورد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.