تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۵۲

در این بیت شاعر به احساس دل‌تنگی و غیبت شخصی خاص اشاره می‌کند. او می‌گوید که حتی در حضور دیگران هم می‌تواند غم و خالی بودن دلش را احساس کند و این سنگینی غم، برایش به حدی است که حتی اگر شنیده شود هم نمی‌تواند از آن رهایی یابد.