تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۵۰

شاعر در این بیت به احساس سنگینی و فشار ناشی از نگرانی‌های دنیوی و آخرتی اشاره می‌کند و می‌گوید که از این غم‌ها یک لحظه هم رها نیست. مانند ترازویی که از دو طرف سنگینی می‌شود، او نیز دائم در فشار است.