تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۴۵

شاعر از رنگ و بوی دنیا راضی است، اما از بی‌برگی و خزان احساس ترس و نگرانی می‌کند. او به یاد بهار و زیبایی‌های آن، از خزان و بی‌حالی می‌ترسد.