تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۴۳

شاعر در این بیت بیان می‌کند که هرگز نتوانسته است با کینه و حسادت کسی، دلش را صاف و پاک نگه دارد. او از بستر به مانند دعایی که از دل‌های پاک برخیزد، برمی‌خیزد.