تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۳۷

این شعر به احساس ناامیدی و تشنگی عمیق و درونی شاعر اشاره دارد. جگر سنگ، نماد سختی و درد درونی است که در برابر ناامیدی او می‌سوزد. همچنین، تشنگی او به آب حیوانات و احساس عطش شدیدش، نشان‌دهنده‌ی نیاز عاطفی و روحی عمیق اوست.