تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۳۰

در این بیت، شاعر به توصیف احساسات خود می‌پردازد و می‌گوید که دیدن بهشت یا زیبایی‌های آن نمی‌تواند او را از تنهایی و خلسه‌اش خارج کند. او خود را به نوعی در یک جنت (بهشت) بسته و زندانی می‌بیند که نمی‌تواند از آن خارج شود.