من که بودم گردباد این بیابان، عاقبت
چون ره خوابیده بار خاطر صحرا شدم
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر از خود به عنوان گردبادی در بیابان صحبت میکند و به نوعی به پریشانی و سردرگمی خود اشاره میکند. در ادامه، او بیان میکند که پس از طی کردن این مراحل سخت و آشفتهگی، به آرامش و سکون در صحرا دست یافته است. این حرکت از نابسامانی به آرامش نشاندهنده تحولی در زندگی شاعر است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.