ز همراهان کسی نگرفت شمعی پیش راه من
به برق تیشه زین ظلمت برون چون کوهکن رفتم
دربارهٔ این سروده
شاعر در این ابیات احساس تنهایی و بی поддержки را بیان میکند. او به این نکته اشاره دارد که هیچ یک از همراهانش در مسیر زندگی، نور و راهنمایی برایش فراهم نکردهاند. اما او با ارادهای قوی، مانند یک کوهکن که با تیشه بر این تاریکی میتراشد، به پیش میرود و سعی میکند بر مشکلات غلبه کند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.