تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۹۸

شاعر در این دو بیت به درد و رنجی که از نادانی و بی‌وفایی دیگران متحمل شده اشاره می‌کند. او می‌گوید که از رفتار نامردمان به شدت آسیب دیده و از هر کسی به خاطر این درد، خار و خس (نقص و رنج) جمع‌آوری کرده است. در واقع، او احساس نارضایتی و ناامیدی نسبت به دیگران دارد.