تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۷۵

در این بیت، شاعر بیان می‌کند که غم به اندازه‌ای که غمگساری در آسمان وجود داشته باشد، نازل می‌شود. اما غم او به سرعت پایان می‌گیرد زیرا کسی برای دل‌داری‌اش وجود ندارد. به طور کلی، او از نبود کسی که به او تسکین دهد، سخن می‌گوید.