تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۶۵

این شعر بیانگر احساس ناراحتی و تنگنا در زندگی شاعر است. او احساس می‌کند که مشکلات و گناهان جهان باعث شده تا نتواند به‌خوبی زندگی کند و تنها چیزی که از او باقی مانده، یک لبخند خفیف است که به اندازه‌ی پشت ناخن است. این احساس ناامیدی و کمبود آرامش را به تصویر می‌کشد.