تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۵۹

شاعر در این ابیات بیان می‌کند که هیچ‌کس به او توجهی ندارد و دردی را برای او احساس نمی‌کند، مانند آفتابی که از آسمان بلند به زمین افتاده است. این استعاره نشان‌دهنده‌ی تنهایی و بی‌کسی اوست.