تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۵۶

شعر بیانگر این است که آدم پس از خروج از بهشت خوشحال نیست، زیرا او از معشوق و دلدارش دور شده است. این جدایی او را ناراحت کرده و احساس تنهایی و اندوه را به همراه دارد.