تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۲۰

این بیت از شعر به حسرت و کمبود ارتباط اشاره دارد. شاعر می‌گوید مانند برگ‌های غنچه که هنوز نشکفته‌اند، دل‌های ما هم گره خورده‌اند. اما نتوانسته‌ایم زمانی را در کنار هم در باغ خوشبختی سپری کنیم. به نوعی، این شعر ابراز نارضایتی از عدم همکاری و نزدیکی عاطفی است.