تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۱۷

شاعر در این ابیات به توصیف حال خود می‌پردازد؛ او احساس می‌کند که در سراب‌ها و دریاچه‌های توهمی از عشق غرق شده است و مانند موجی در عذاب و بی‌قراری است به خاطر خوشی‌هایی که از آن برخوردار است.