تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۱۴

این ابیات به زیبایی و پیچیدگی دنیای دچار سختی و ماتم اشاره دارند. شاعر با تشبیه زلف‌های ماتمیان به وضعیتی که در جهان برقرار است، از خدا می‌خواهد که او را از مشکلات و بلایای سیاه دور نگه دارد. به نوعی، این شعر حاکی از ناامیدی و آرزوی رهایی از رنج‌هاست.