تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۱۳

این بیت بیانگر حالتی از دوری و بی‌پناهی است. شاعر خود را به یوسف تشبیه می‌کند که پس از جدایی از پدر به چاه افتاده است. او اشاره می‌کند که اگر روزی به بلندی‌های موفقیت برسد، باز هم به یاد ریشه‌های خود و جایی که از آن آمده است، خواهد بود.