تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۰۷

این شعر بیانگر احساس شرم و خجلت شاعر است که در کنار دریا به راز و دل‌مشغولی‌های خود می‌پردازد. او از زیبایی‌هایی که در دریا و خود تجربه کرده، سخن می‌گوید و به اشتراک گذاشتن گنجینه‌های درونی‌اش اشاره می‌کند.