تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۰۵

شاعر در این بیت نگران است که باد خزان به گل‌هایش رحم نکند و می‌پرسد که به چه امیدی باید زندگی و نوشته‌های خود را شکل دهد. به نوعی، او در جستجوی انگیزه و امید در شرایط دشوار است.