تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۰۴

شاعر در این بیت از حسرت و نداشتن عشق و همراهی سخن می‌گوید. آغوش او به خاطر احساسات عمیق و دردناک شبیه به گلی که شکفته شده، دچار تزلزل و درد است. او هیچ شاخ گل و زیبایی را در کنار خود نمی‌بیند و این موضوع احساس تنهایی و ناامیدی او را نمایان می‌کند.