تک‌بیت شمارهٔ ۹۹۰

در این بیت، شاعر به زیبایی و طراوت گلها اشاره دارد و نشان می‌دهد که وقتی یک گل به سمت آسمان قد می‌کشد، به دلیل نَرم بودن و بی‌تابی‌اش، خارهایی که دور و برش هستند، به آن چسبیده و بر دامانش آویزان می‌شوند. به طور کلی، بیانگر تضاد زیبایی و سختی در طبیعت است.