تک‌بیت شمارهٔ ۹۸۷

شعر به ابراز احساسات عمیق و گنگ اشاره دارد. گوینده نمی‌داند که اوضاع چگونه است، اما می‌داند که عشق را می‌توان از طریق فریاد و سکوت لب‌ها درک کرد. احساساتی که در ظاهر خاموشند، می‌توانند در واقع فریاد بزنند.