تک‌بیت شمارهٔ ۹۷۷

در این شعر، شاعر از صبح می‌خواهد که به حجاب و خنده‌های بی‌جا نپردازد زیرا شب، زمانی است که به وصال محبوب می‌رسد. او از محبوب خود می‌خواهد همانند روشنایی چشمش، در سایه و پنهانی باقی بماند.