تک‌بیت شمارهٔ ۹۷۲

این شعر به زیبایی و دل‌نوازی گل و بلبل اشاره دارد و به گل می‌گوید که حواسش را از باغبان پرت نکند. بلبل در تلاش است تا با نغمه‌هایش دل باغبان را شاد کند، اما باید مراقب باشد که خوشحالی او سبب نارضایتی باغبان نشود. خلاصه‌اش این است که زیبایی‌ها نباید غفلت‌آور باشند و باید به احساسات دیگران توجه شود.