تک‌بیت شمارهٔ ۹۶۷

در این بیت، شاعر به تصویرسازی از خود به عنوان «بید مجنون» پرداخته و بیان می‌کند که برگ‌هایش نماد خاموشی او هستند. او از دیگران می‌خواهد که به جای پرسیدن درباره‌ی حال و وضعیتش، از زیبایی و لطافت آن برگ‌ها (که نماد وجود اوست) بهره‌برداری کنند و گل بچینند. به عبارتی، او از دیگران می‌خواهد به جای کنجکاوی درباره درونش، به زیبایی‌های ظاهری‌اش توجه کنند.