تک‌بیت شمارهٔ ۹۶۲

در این شعر به احترام و ارادت به پیران و بزرگان اشاره شده است. شاعر از موی سفید آن‌ها به عنوان نمادی از تجربه و wisdom یاد می‌کند و از جوانان می‌خواهد که صبحگاهی به نشانه تعظیم و احترام به آن‌ها از جا برخیزند. این مضمون نشان‌دهنده اهمیت و ارزش بزرگان در جامعه است.