تک‌بیت شمارهٔ ۹۵۸

این شعر نشان‌دهنده تفاوت میان زاهدانی است که به صورت خشک و رسمی و بدون احساس عبادت می‌کنند و افرادی که با شور و شعف مستانه به راز و نیاز می‌پردازند. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که عواطف واقعی و اشک‌های حقیقی در چشم زاهدان خشک وجود ندارد و این‌گونه افراد نمی‌توانند به عمق احساسات دست یابند.