تک‌بیت شمارهٔ ۹۳۴

در این شعر، شاعر حسرت و yearning خود را به تصویر می‌کشد و از آغوشی تهی سخن می‌گوید که در آن درد و رنج وجود دارد. او همچنین از شخصی می‌خواهد که او را به دنیای زیبایی، مثل ماه، ببرد تا از این حسرت رهایی یابد.