تک‌بیت شمارهٔ ۹۳۱

این شعر به بیان تجارب و حکمت‌های زندگی در دوران پیری می‌پردازد. شاعر از پیری می‌خواهد تا در ایام جوانی، حقایق زندگی را دریابد و به این نکته اشاره می‌کند که در زمان‌های سخت و بحرانی (خزان)، حقیقت و زیبایی مانند آب بهار آشکار می‌شود. در واقع، این شعر به ارزش یادگیری از گذشته و شناخت واقعیات زندگی تاکید دارد.