تک‌بیت شمارهٔ ۹۳۰

در این شعر، گوینده آرزو می‌کند که ای کاش کسی از خاک او برمی‌داشت و بر قبرش سایه می‌افکند؛ یعنی longing در زندگی خود به یاد و احترامش بیفتند و بعد از مرگش به او توجه کنند.