تک‌بیت شمارهٔ ۹۲۱

شاعر در این دو بیت به ناتوانی در کنترل زندگی و زمان اشاره می‌کند. او از طرفی بیان می‌کند که دستش به دلیل لرزش قادر به نگه‌داشتن امور نیست و از طرف دیگر، جوانی و فرصت را گرامی می‌دارد و از دیگران می‌خواهد که این فرصت را مغتنم شمارند.