تک‌بیت شمارهٔ ۹۱۷

شعر به ماتمی اشاره دارد که در دل زمین نهفته است و از آن، لاله‌ای که به خون جگر رنگین شده، رویش می‌کند. این بیانگر غم و اندوهی عمیق است که در زیر سطح زندگی نهفته و به زیبایی‌ای تلخ در طبیعت تبدیل می‌شود.