مدتی سجادهٔ تقوی به دوش انداختی
چند روزی هم سبو بر دوش میباید کشید
دربارهٔ این سروده
این ابیات به نوعی به مرور زمان و تغییرات حال و روز انسان اشاره دارند. در ابتدا فردی در حال عبادت و تقواست، اما در مدت کوتاهی به حال و هوای دیگری میرود و باید بار سنگین دنیا و مسوولیتها را نیز تحمل کند. به عبارتی، زندگی مملو از فراز و نشیبهاست و انسان باید با این تغییرات کنار بیاید.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.