تک‌بیت شمارهٔ ۹۰۶

این بیت به این معناست که مکان‌های ماتم و غم، شایسته‌ی وطن نیستند. شاعر به تاثر و ناراحتی ناشی از از دست دادن و مصیبت اشاره کرده و از احساس ناراحتی به گونه‌ای سخن می‌گوید که گویا در پی سرازیر شدن غم و اندوه از سرزمین خود است.