عبث مرغ چمن بر آب و آتش میزند خود را
گل بی شرم از آغوش خس بیرون نمیآید
دربارهٔ این سروده
این دو بیت به تماشای و رفتار مرغ چمن و گل بیشرم اشاره دارد. مرغ چمن بدون هدف و به طور بیهوده خود را در آب و آتش میزند، در حالی که گل نیز از آغوش خس (علف) خارج نمیشود. این تصویر، نمایانگر بیمعنایی و ناتوانی در تغییر شرایط است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.