بر آن رخسار نازک از نگاه تند میلرزم
که طفل شوخ، دست خالی از بستان نمیآید
دربارهٔ این سروده
در این بیت شاعر از احساس لرزشی که در نگاهش به چهره لطیف و زیبا بوجود میآید، سخن میگوید. او بیان میکند که مانند کودکی بازیگوش، در پی چیزی است که به دست نمیآید، اشاره به ناتوانی در دستیابی به معشوق یا زیبایی مورد نظر دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.