تک‌بیت شمارهٔ ۸۸۱

شاعر از شرم و گناه خود صحبت می‌کند و می‌گوید که مانند درخت بید مجنون، سرافکنده و افسرده است. او به حالتی غمگین و دلbroken اشاره دارد که به خاطر گناهانش از خاک و زمین خود شرمنده است.