تک‌بیت شمارهٔ ۸۷۴

این بیت شاعر نشان‌دهنده ناامیدی او از یافتن پاسخ مناسب برای ناله و دردهایش است. او در عجب است که چرا صدای او که از دل بر می‌خیزد، توسط کوه، یک موجود بی‌جان، پاسخ داده می‌شود. این مفهوم به تنهایی و غم عمیق انسان اشاره دارد.