تک‌بیت شمارهٔ ۸۶۸

این شعر بیانگر این است که با خوردن نعمت‌ها و لذت‌های زندگی، دندان (نماد قدرت یا نشاط) ما آسیب دیده و خراب می‌شود. و در نهایت، غم و اندوهی که در دل داریم، هرگز از بین نمی‌رود و کم نمی‌شود.