تک‌بیت شمارهٔ ۸۴۰

این شعر بیانگر ناامیدی و بی‌اسدی شاعر است. او احساس می‌کند که هیچ تدبیری نمی‌تواند به دلش آرامش ببخشد؛ تنها راه ممکن، گسستن این نامه و آزاد کردن آن است، به گونه‌ای که مشکلات و دردهایش به کلی برطرف شوند.