تک‌بیت شمارهٔ ۸۳۹

شعر اشاره دارد به تکرار و عادت به مصرف داروهایی که در ابتدا مفید به نظر می‌رسند، اما با گذر زمان اثر خود را از دست می‌دهند و فرد را دچار بی‌حالی می‌کنند.