تک‌بیت شمارهٔ ۸۱۸

شاعر از روزگاری صحبت می‌کند که به دنیای جنون نرفته‌اند و به یاد مجنون می‌افتد که چه حالتی داشت و چقدر شور و شوق در حرکاتش بود.