تک‌بیت شمارهٔ ۷۸۷

این شعر به این معناست که تا زمانی که زیبایی‌ها و جوانی وجود دارد، نباید از لذت‌های زندگی خود صرف‌نظر کنیم. در واقع، غم و اندوه دل را نمی‌توان به بهار دیگری منتقل کرد و باید از فرصت‌های حال بهره برد.